25 lat temu, gdy szalał huragan poprzedzającej wojny światowej, w roku 1917, roku wielkich przewrotów i rewolucji, zwłaszcza na Wschodzie – na drugim końcu Europy, na polach „ Cova da Iria”, koło Fatimy w Portugalii 13 maja zjawiła się Matka Boża…
Że się zjawiła nowa jakaś gwiazda na horyzoncie lub kometa – dają znać o tym obserwatoria astronomiczne, a czułe sejsmografy przejmują drżenia ziemi nawet na dnie oceanów.
Ale….że przez 6 razy od 13 maja do 13 października 1917 roku ukazywała się na ziemi około 100 km na północ (nieczytelne)? Matka Boża, żadne teleskopy ani obserwatoria nie stwierdziły.
Tylko niewinne oczy trojga zarówno prostych jak pobożnych dzieci, pasących owce na wzgórzach koło Fatimy. Hiacynta -lat 7 , Franciszek – lat 9, rodzeństwo i Łucja- lat 11, ich krewna.
„Cudnej urody Pani w białej szacie i białym powłóczystym złotem tkanym płaszczu, z różańcem w ręku rozmawiała z dziećmi, powierzając im tajemnice Boże, odsłaniając przed nimi tajniki nieba i piekła…
Trzeźwi ludzie wokół nie bardzo wierzyli dzieciom. Dzienniki wydały swój sąd: naiwna sugestia, chorobliwe przywiązania, świadome kłamstwo, komedia w którą wciągnięte zostały dzieci przez zamaskowanych, skrytych za kulisami całego przedstawienia reżyserów. Tak mówił trzeźwy świat.
A nie tylko mówił ale i działał.
Dzieci uwięziono, uwięził je syndyk z Villa Nuova d’Ou’rem, grożąc i strasząc różnymi karami, pozbawił je wolności akurat na dzień 13 sierpnia, czyli na dzień na który było zapowiedziane czwarte z kolei widzenie. Zjawienie się Matki Bożej miało miejsce w tym miesiącu 19ego. A gdy dwoje z nich zmarło wkrótce według zapowiedzi Zjawiska , Hiacynta i Franciszek , posądzono że je ktoś przezorny usunął z widowni gdy odegrały swoją rolę. Pozostała Łucja, dziś zakonnica w klasztorze Doroteuszek.
13 maja 1920 roku, w trzecią rocznicę objawień, rząd wydał polecenie władzom okolicznych gmin aby zatrzymywano wszystkie pojazdy zdążające do Fatimy. Miejsce objawień obstawiono silnymi kordonami wojska nie dopuszczając doń pielgrzymów.
6 marca 1922 roku podłożono 5 nabojów dynamitowych pod maleńką kapliczkę, wzniesioną rękami pobożnych na miejscu zjawień. Sądzono że tymi sposobami położy się kres całej „dziecinnej aferze”.
A tymczasem……
13 października 1921r. , gdy się pierwsza Msza św. tam odprawiała wytrysło źródło w tej suchej okolicy nie znającej dotychczas innej wody oprócz deszczówki zbieranej w studniach i cysternach.
Z 15 kranów czerpią dziś wodę spragnieni pątnicy i chorzy.
13 maja 1928r. poświęcono kamień węgielny pod wspaniałą bazylikę, która z 15 swymi ołtarzami ma wielbić Różańcową Panią.
Obok wystawiono olbrzymi szpital. W ciągu trzech lat , od 1926 do 1929 roku, przewinęło się przez Biuro Badań tego szpitala 5.348 osób chorych. Sprawdzono 260 cudownych uzdrowień.
Przez 8 lat (1922-1930) specjalna Komisja z ramienia Władz Duchownych przeprowadzała badania niezwykłych wydarzeń w Fatimie. Rezultat tych badań podał do publicznej wiadomości Biskup Diecezji Leiria, do której należy Fatima, w liście pasterskim wydanym 13 października 1930r., uznając widzenia za wiarygodne i upoważniając do publicznego kultu Matki Bożej w tym miejscu.
Pola koło Fatimy widziały odtąd rok rocznie niezmierzone tłumy pielgrzymów, setki tysięcy na raz, jakich nawet Lourdes nigdy nie oglądało.
Naoczni świadkowie stwierdzali jednogłośnie że przeżycia w Fatimie są jedynymi na świecie.
W 1942 r., jubileuszowym, uroczystości były niezwykle podniosłe. Na zakończenie obchodu jubileuszowego, 31października, Ojciec Święty odezwał się przez radio do Portugalii i całego świata, oddając przy końcu przemówienia Kościół i świat w opiekę Niepokalanemu Sercu Maryi.
8 grudnia 1942 r. w Bazylice św. Piotra w Rzymie Papież ponowił poświęcenie całego rodzaju ludzkiego Sercu Matki Bożej.
- Jedynak w Fatimie treść objawień to zwrócenie uwagi świata i przypomnienie że największym nieszczęściem i chorobą naszych czasów to nie wadliwe, jak się sądzi przede wszystkim, systemy i ustroje gospodarcze, społeczne czy polityczne, ale odstępstwo od Boga, pogarda Bożych przykazań, czyli grzech…. grzech który się stał rzeczą zwyczajną, który się wychwala i apoteozuje, za którym się tęskni i goni, grzech za który się drogo płaci….. któremu wszystko dziś służy: pieniądz, wiedza i postęp, grzech którym się formalnie żyje, który dla wielu, młodych i starszych, stał się prawie normą życia.
Główny cel tych objawień to skierowanie serc ludzkich z powrotem do Boga. „Aby nie obrażano więcej naszego Pana i tak już bardzo znieważonego” – mówiła z żalem i serdeczną troską w ostatnim zjawieniu Matka Boża. Jakaż delikatna i czuła prośba Matki Najświętszej! Tchnie cała czcią najgłębszą wobec majestatu Bożego i miłością dusz. Oby rozbrzmiewała po świecie całym i by wszystkie dzieci usłuchały głosu Matki z nieba (Łucja).
Ojciec św. Pius XII 31 października 1942r. mówił: „ Orędzie Matki Bożej w Fatimie to orędzie pokuty i naprawy obyczajów, orędzie powrotu do świętej surowości ewangelicznej, do życia czystego, orędzie praktycznego katolicyzmu i religijności na każdym kroku i gorliwości o zbawienie dusz.
- Matka Najświętsza w Fatimie powierzyła dzieciom sekret w drugim i trzecim zjawieniu, 13 czerwca i 13 lipca. Sekret ten jest dziś znany. Tajemnica to prosta – filozofia iście dziecięca, a przecież jedynie realna i prawdziwa: grzech, obraza Boża, odstępstwo od Chrystusa jest przyczyną wojen, głodu, krwi, łez i nieszczęść jakie spadają na ludzkość. „ Maryja już nie może utrzymać ramienia swojego Syna umiłowanego, który je wyciągnął nad światem” – mówiła Hiacynta w swej dziecięcej naiwności. Czyż nie widziałam – wyznawała przy innej okazji – ogromnej drogi i pól pełnych ludzi którzy płakali z głodu a nie mieli co jeść? A Ojciec św. w kościele przed Niepokalanym Sercem Maryi pogrążony w modlitwie. A tyle narodu wraz z nim na modlitwie!”
„Jeżeli ludzie nie przestaną obrażać Boga– mówiła Matka Najświętsza 13 lipca – nie minie wiele czasu, a za pontyfikatu najbliższego po Piusie XI przyjdzie druga wojna, straszniejsza od pierwszej….. Gdy ujrzycie w nocy dziwne światło (24/25 stycznia 1938 r.) wiedzcie, iż bliska jest kara świata, za tak straszne występki, przez wojnę, głód i prześladowanie Kościoła i Ojca św ….. Jeżeli wysłuchane będą moje polecenia, a świat poświęci się memu Niepokalanemu Sercu – nadejdzie okres pokoju dla świata. W przeciwnym razie bezbożna propaganda i różne błędy rozleją się po świecie, wzniecając nowe wojny i prześladowania, cierpienia i męczeństwo…. Różne narody będą wyniszczone”.
Kardynał, prymas Portugalii, patriarcha, arcybiskup Lizbony mówił w 1941r.:”Fatima jeszcze nie ujawniła w całości swego sekretu, ale i to co już powiedziano jest ważne dla Portugalii i świata całego.
Biskup diecezji Leiria , w której granicach leży to święte miejsce objawień, pisał w dniu 4 sierpnia 1942r.:”Najświętsza Panna w Fatimie nalegała przede wszystkim na konieczność modlitwy, polecając szczególnie różaniec – wzywała do obowiązku pokuty, pokuty rozumianej jako reformy życia, a wstrętu i odrazy do grzechu, zwłaszcza rozpusty, która tyle dusz wtrąca w otchłanie piekła. W Jednym nagłym widzeniu pozwoliła dzieciom ujrzeć to „miejsce kaźni” w takiej okropności, że te niewinne istoty, przerażone do głębi, decydują się odtąd na wszystkie umartwienia i ofiary jakie tylko w ich umysłach dziecięcych powstać mogły, w celu nawrócenia grzeszników i ratowania ich przed wiecznym potępieniem”.
- Świat oddał się w opiekę Niepokalanemu Sercu Maryi.
9 marca tego roku Biskup Kielecki poświęcił uroczyście Niepokalanemu Sercu Matki Bożej całą Diecezję Kielecką. 7 kwietnia po rekolekcjach wielkopostnych została poświęcona wasza parafia. Wracamy dziś myślą do tych chwil. Bo poświęcenie nie było tylko uroczystością która była ..(i) minęła, to nie nowa, rzewna modlitewka, dołączona do dawnych – ale to mobilizacja dzieci Maryi na całym świecie. A dziećmi Jej jesteśmy wszyscy, odkąd staliśmy się braćmi Chrystusa w niewypowiedzianym cudzie chrztu świętego. Mobilizacja to powszechna, mówiąc językiem dzisiejszym: totalna , nie znająca granic wieku, obejmuje ona wszystkich, od dzieci które doszły do rozeznania aż po starców stojących nad grobem…. wszystkich. Poświęcenie to sposobienie (przygotowanie) się do walki. W czwartym roku wojny zaczynamy wojnę z wrogiem nr1 – grzechem i obrazą Boską we wszelkiej postaci: z niewiarą i gorszą jeszcze niekiedy od niej obojętnością na sprawy Boże i zbawienie duszy – z bluźnierstwami, przekleństwami i wszelką zniewagą Bożego imienia, z pijaństwem i rozpustą, z brudem wszelakim w myśli, słowie i piśmie i uczynku.
Nie łudźmy się i nie usypiajmy szumem pobożnych słów – tu trzeba czynu!
A nie z wiatrakami nas czeka walka. Upomina św. Paweł: ”Obleczcie się w pełną zbroję Bożą, abyście mogli stawić czoło przeciwko zasadzkom diabelskim, albowiem bojowanie nasze nie jest przeciwko ciału i krwi (ludziom), ale przeciwko książętom i mocom, przeciwko rządcom świata tych ciemności, przeciwko złym duchom w przestworzach niebieskich”(Efez.6,11-12).
Na wojnę nie idzie się z gołymi rękami. Bronią naszą pierwszą słyszeliśmy co jest – to reforma życia, naprawa obyczajów, święta surowość ewangeliczna, praktyczna religijność na dzień powszedni, życie inne, nowe, w karności i umartwieniu.
Dalej chwytamy za broń którą nam podaje Maryja. Świat ja nazywa bronią słabych… to modlitwa, różaniec święty jak chce Matka Boża. Jeśli go nie mamy zaopatrzmy się weń wszyscy! Nie tylko babki pod kościołem lub pobożne niewiasty, wszyscy! Jeżeli nie umiemy go odmawiać, nauczymy się! Jeśli nie bardzo nam się dotychczas podobał, polubimy go i będziemy odmawiać, na ile czas i warunki pozwolą, codziennie pojedynczo lub wspólnie w domach naszych.
W pierwsze soboty każdego miesiąca chcemy czynić wynagrodzenie Niepokalanemu Sercu Maryi , jako sobie życzyła… Przyjmować będziemy w tym dniu Komunię Świętą, spowiadając się przedtem z grzechów naszych, która to spowiedź odbyć można w ciągu 7 dni poprzedzających sobotę, odmówimy cząstkę różańca i przez 15 minut współczując przy Niej trwać będziemy w świętym skupieniu.
Praktyka 5-ciu pierwszych sobót miesiąca bez przerwy ma zapewnioną szczególną opiekę Matki Bożej, zwłaszcza w godzinę śmierci, analogicznie do 9 -ciu pierwszych piątków miesiąca.
Dziś życie tak niepewne, śmierć czyha na każdym kroku, śmierć ciała, a często gorsza, bo wieczna, śmierć duszy pogrążonej w grzechach. Syreny i dzwony alarmowe budzą dziś prawie co noc mieszkańców Europy. Na ulicach naszego miasta od czasu do czasu ukazują się coraz nowe zarządzenia dotyczące bezpieczeństwa na wypadek nalotów, przypomnienia o piasku i wodzie na strychach. Czy równie myślimy o ratunku dusz naszych przed nalotami mocy piekielnych ? Czy energicznie sposobimy się do spotkania z atakami pokus, grzechu i piekła, czy też spokojnie śpimy na ruinach i gruzach naszego życia duchowego? Budzi nas dziś ten alarm z nieba, a dzwon na trwogę szarpie sumieniami naszymi. Nie sądźmy że głos ten odnosi się do kogoś gdzieś, odnosi się do nas, do mnie, do ciebie dziecko które o tym słyszysz, a czujesz jak wróg duszy twej skrada się ku tobie by odebrać ci niewinność serca. Do ciebie chłopcze i dziewczyno, do ciebie młodzieży, domagając się od was innego dziś życia, nie lekkomyślnego, przy kartach, kieliszku i na rozpuście spędzanego! Do ciebie ojcze i matko! Do ciebie który w obojętności trwasz, zadufany w sobie, nawet o obowiązku wielkanocnym pojednania się z Bogiem jeszcze nie pomyślałeś ! Do ciebie któryś różańca nigdy jeszcze nie odmawiał i za nic w świecie nie wziąłbyś go do ręki! Do wszystkich nas!
Bo dziś już wiemy że ratunku nie sprowadzą ani szlachetne zabiegi dyplomatów, ani mowy polityków, ani złoto bankierów, ani szpada żołnierzy! Ratunkiem jest Chrystus, sprowadzony z powrotem w życie nasze, ratunkiem Maryja; „Bo u Chrystusa my na ordynansach słudzy Maryi”.
Oto Matko Miłosierdzia nasza majowa wiązanka, którą składamy u stóp Twoich matczynych, wojenna ona, prosta i poważna, jak poważne są czasy które przeżywamy.
Wierzymy że ją przyjmiesz i wysłuchani będziemy, ubłagamy miłosierdzie, otrzymamy łaski oraz pomoc i obronę potrzebną w obecnych nieszczęściach… Jeśli u Ciebie jej nie znajdziemy – zginiemy!
Niech się spełni Twój zapowiedziany w Fatimie cud Maryjo, cud pojednania świata z Bogiem. Niech nad światem całym, nad złością i podłością ludzką, nad grzechem ,brudem i butą dusz naszych, nad morzem krwi i potokami łez, nad sercami naszymi niech zatryumfuje , zwycięży Serce Twe Niepokalane. Amen.
Daty i cytaty wzięte z książki włoskiej z 1942r. w Turynie, wyd. Marietti „ Meraviglie di Fatima” ( Cuda Fatimskie)
Jest też książka po niemiecku z 1930r., Dr Ludwig M. Fischer, „Fatima, das portugiesischeLourdes” , Bamberg.
Po polsku znajduje się to wszystko skrócie w kilku numerach Posłańca Serca Jezusowego z 1933r.
